REFERENTIES VAN CLIËNTEN

 

De vier sessies bij Greetje hebben mij ontzettend geholpen bij het verminderen van mijn spanningsklachten. Met een aantal eenvoudige 'bureaustoel oefeningen' kan ik ook tijdens mijn werk ontspanningsmomenten inbouwen en mijn onderrug losser maken.  Iwan 40 jaar Amsterdam

 

“Eerst hielp Greetje mij om mijn ademhaling beter te controleren, en vervolgens hielp ze ook de aanleiding te neutraliseren. Dit alles op een snelle, prettige en effectieve manier. Ik ben blij dat ik bij haar ben geweest, want ik voel mij sindsdien echt beter.
Helen, 61 jaar, Amsterdam

‘Ik was al ruim een half jaar met mijn burn-out aan het worstelen toen ik via een kennis bij Greetje terecht kwam. Ik hoefde haar weinig uit te leggen, ze begreep meteen waar ik in zat.
We hebben samen een stappenplan gemaakt. Ik kreeg simpele oefeningen mee die direct effect hadden. Ze luisterde, stelde de juiste vragen en gaf me op mijn donder als ik weer eens over mijn grens was gegaan.
Het voelde alsof ik eindelijk serieus werd genomen en alles kon loslaten.
Uiteraard was het af en toe vallen en opstaan maar Greetje heeft me daar goed in begeleid. Als ik soms helemaal overprikkeld de praktijk binnenkwam legde ze me meteen op de tafel voor een behandeling waardoor ik me beter
kon ontspannen. De EFT (emotional freedom techniques) heeft me enorm geholpen met het verwerken van bepaalde emoties waardoor het een stuk rustiger werd in mijn hoofd. Ook kreeg ik weer vertrouwen in mezelf en in mijn lijf. Ze heeft zich echt over mij ontfermd,
met zoveel liefde en aandacht dat ik het bijna jammer vind dat het nu beter met me gaat!’
Lies 35 jaar 

Methode die m'n hyperventilatie snel onder controle heeft gebracht. Greetje is iemand die kijkt naar de persoon die ze tegenover zich heeft in een prettige, beschutte omgeving. 
Jaap 45 jaar Amsterdam

Ik wandel en peddel weer, kalmpjes brommend 
Ja, hoe begon het? Of liever: hoe ontstond het? Mijn omgeving vroeg al een tijdje waarom ik toch zo snel hijgde als ik liep of fietste. Naarmate ik er meer op ging letten, werd het ademhappen en steeds vaker. Op een gegeven moment ging zo ver dat ik bij het lopen om de haverklap moest stoppen en als het even kon moest zitten om weer rustig lucht te kunnen snappen. Ik kende op een gegeven moment zowat elk bankje. Zoals een oudere Amsterdammer zijn route aanpast op de krullen en andere urinoirs, deed ik dat op weg naar afspraken en winkels. En ook brede vensterbanken werden mijn ijkpunten en toevluchtsoorden. Sommige passanten vroegen wel eens of er iets met me was, of ze wat voor me konden doen. Amsterdam blijft een lieve, vriendelijke stad!
Enfin, ik raakte onzeker en paniekerig. Vooral toen ik ook nog eens bij haastig gepraat over mijn woorden begon te struikelen en zinnen niet in een keer kon afmaken, alsof ik mijn woorden snokkend achterna zat.
Paniek, ja. Bang. ‘Zou er iets engs met mijn hart zijn? Had ik last van aderverkalking? Dreigde er een attaque, een beroerte? Het kwam in mijn familie voor, waar ik het tot oudste gesukkeld heb, toch? Een familie met onstelbaar veel nichtjes, en achternichtjes.
Enfin met kramp in mijn maag naar mijn huisarts. Vlakbij, met een gerieflijke brede, lage vensterbank als tussenlanding. Hij was resoluut met zijn diagnose: hypperventilatie. Met zijn hand op mijn borst en buik herhaalde hij resoluut ‘ je hyperventileert’ . Letterlijk, een pak van mijn hart.
Hij raadde me een specialist aan: Greetje Schaap, ademhalingstherapeute. Nooit van gehoord. Niet van haar, niet van haar vak. Niet van haar methode: Dixhoorn.
Maar ‘Greetje’ , een naam die aardig klinkt. En dat is ze.
Het intakesprek was een kennismaking. Vanaf begin af aan voelde ik me veilig en vertrouwd. Ik vertelde over een nare ziekte die mijn vrouw was overkomen met een traumatisch, langdurig geneesproces. Dat ik in diezelfde nare periode voor de zoveelste keer gevallen was op straat. Dat ik deze keer in het ziekenhuis bij kennis kwam, waar een chirurg bezorgd zei dat ik mijn nek op twee plaatsen gebroken had. De buurtzorg had plotseling twee klanten. Dat toen ook nog mijn broertje stierf: verdomd aan een hartstilstand. Dat ik een nieuwe heup moest laten ‘zetten’. En dat ik laat zeggen in drie jaar tijd.
Van die dingen. Nare ervaringen die achter me aan joegen. Die me inderdaad de adem benamen. Want daar kwam ik achter met Greetje: dat verkeerd ademhalen een gevolg is van iets dat in je hoofd woelt en waar je lijf iets aan wil doen. Zich teweer tegen stelt.  
Achteraf kan lachen over mijn verwachtingen over haar therapie. Wat trucjes leren en je bent ervan af, dacht ik.
Ach, haar aanpak was zoveel meer. Oefeningen om te ontspannen, drukpunten op je kop leren kennen, je compleet slap overgeven op de behandeltafel, terwijl zij met je voeten ‘speelt’ . Nou, en dat met iemand die zich verzet tegen ‘alternatieve onzin’, maar die er al snel achterkwam dat dit heel serieus en realistisch was.
En natuurlijk zijn er trucjes, waaronder eentje die ik nu dagelijks toepas. Leren uitademen met als hulp het hardop zeg/zingen met een zachte bromtoon. Waar vroeger mensen vroegen of er wat met was was, kijken ze me nu soms vreemd aan en na; ‘Weer zo’n rare rare snuiter’, hoor ik ze denken.
Wat ik vooral van Greetje heb geleerd is me te ontspannen, dat opgejaagde gevoel, de haast, de verkramping en die rare inbeelding dat ik nog zoveel ‘moet’, zonder te weten ‘wat’ te onderkennen te controleren. Leren leven dat geblutste gedoe, als nawee van mijn vroegere onwaarschijnlijk zenuwslopende vak na jaren en jaren. En vooral voor mezelf op te komen en op ‘me eige’ te vertrouwen: dat laatste is nog het belangrijkste.
Greetje. Na zo’n ontspanningsoefening op haar behandeltafel voelde ik me in het begin doodmoe. Als van lood. Als ik weer overeind ging staan – heftig en zogenaamd gezwind opveerde – was ik zo duizelig dat ik me moest vasthouden en buiten, op een bankje voor haar praktijk (ja, ja gelukkig ook daar) , moest gaan zitten bijkomen.
Ze was goed in observeren, bezorgd als ze was. Op een keer belde ze mijn vrouw: of ik veilig was thuisgekomen. En ze belde ook mijn huisarts om te vertellen hoe het ging en niet ging.
Goh, wonderlijk: aan het einde van haar behandeling heb ik iets gedaan wat ik normaal nooit zou doen. Drie kusjes aan haar gegeven. Ik werd er rood van, omdat ik dacht dat je de professionele grens van een behandelaar nooit met overschrijden. Ach, onzin, zei ze.
‘Het gaat je goed’.
En dat gaat het nu. Fietsen is peddelen geworden, lopen wandelen. Kalmpjes brommend. Op weg naar laat maar komen.
Jos Haagmans, Amsterdam, 26 september 2017.


"Toen ik anderhalf jaar geleden bij Greetje kwam, zat ik in een patroon van keihard werken, over m'n grenzen heen gaan, instorten, rustig opbouwen en dan weer keihard werken en instorten. Ik ben namelijk iemand die hoge eisen stelt aan zichzelf en die altijd veel hooi op de vork neemt. Om te 'ontspannen' ging ik mezelf uitputten in de sportschool.De klachten uitten zich deels fysiek in een pijnlijke schouder en gespannen onderbuik.
Greetje liet me inzien dat het ook mogelijk is om die rust te vinden vanuit hele kalme en ontspannende oefeningen, zowel fysiek als mentaal. Ik kwam altijd met veel plezier bij Greetje, met haar warme en open uitstraling is ze een baken van ontspanning en rust. Ze liet me inzien welke patronen bij mij speelden. Met haar ben ik op zoek gegaan naar wat het beste bij mij paste en zo gaf ze me handvatten om die patronen te doorbreken en uiteindelijk zelfstandig verder te kunnen, zelfs zonder dat dat ten koste ging van mijn hoge eisen (sterker nog, ik werk nu effectiever). Ze heeft me ontzettend geholpen, vooral met een aantal behandelingen gericht op de onderbuik en een aantal simpele (korte) ademhalingsoefeningen die ik nu bijna dagelijk toepas.
Toen ik indertijd begon had ik nooit gedacht dat ik zoveel baat zou hebben bij de behandeling, maar nu omdat ik veel beter op mijn inspanning en ontspanning let, kan ik op een veel fijnere en effectievere manier werken aan de dingen waar ik graag mee bezig ben, en dit geeft algehele ontspanning en rust, op mentaal en fysiek vlak. Ik zou iedereen aanraden om bij Greetje langs te gaan om hetzelfde te ervaren." 
- Thiemo 28 jaar Amsterdam